Dieusses primièrs
d’Ives Roqueta
Estiu de 2012. Dins la pichòta cort del musèu Fenaille de Rodés, anciana bastenda de la vila, al ras d’un potz, Ives Roqueta legís un poèma, Dieusses primièrs, a votz nauta.
Lo monde que son aquí, assetats pels escalièrs o acoidats als balets, escotan la siá votz dire en lenga d’òc las vertats essencialas que, sola, la paraula poetica pòt portar.
Paraula qu’es sòmi personal, vertat de l’imaginari, soscament sus l’existéncia dels òmes e de las femnas, sul temps que passa…
A qualques passes del poèta que legís, repausan las anticas estatuas de pèira qu’Ives Roqueta a sabut far viure dins sos vèrses.
Dieusses primièrs, un poèma essencial.
Tèxte occitan e version francesa de l’autor.